aşığın azabı

Benim o ben, kendini şevklendiren
ölümüne
zorlayarak
tutulmuş

Benim o ben, canı kaygılarda
haykırır
ıssızlıktan
boğulmuş

Ben ki mahzun, muazzeb, tedirgin
ruhum ki
aşkının esaretinden
firari

Ölümsüz olamam ya
ciğerim paramparça
delik deşik oklarla
bakışlarından fırlamış

Ciğerim duçar olursa
hani ayrı düşmeye
erir gider gam ateşinden
yanıp biter kül olur

Derununda ne varsa
gizlediğini fâş eder
esrarını dillendiren
elem yaşları

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Related Posts

Serin Ağ

çocuk kısmı söyleyemez ne sıcaktır günne sıcaktır yaz gülünün kokususiyahın akşam göğü nasıl kararttığınıheybetli askerlerin davullarla nasıl yaklaştığını…

KABİL’İN ACIKTIĞI

seni kime sorduysam karanlıktandır dedibeşikleri durdurdum Kabil çocuklarla ağlayıpuzun söndüm elmalar sayıldıkorkuttu yeryüzünü yapraklar düşerken dalındangülün kalbine döndükçe…

DOMİNO

Okyanustaki bir tanrıyıKelebek bir bıçakla çizerdiRessam MuratDeli derdi ona köylülerCanı sıkıldı mı bir tabancadanYerdeki halıyı tavana çizerdiKöylüler haklıydıDeliydi…

LANET

“Acı çekmek ile mürekkebinin olmaması aynı mı?”Dedi içimdeki şair.“Mürekkep kanla aynı mı?”Dedi içimdeki asker.“Kan şarap ile aynı mı?”Dedi…