Bozulmuş bir denge için ellerime bakıyorum
ellerim sessiz çirkin güneşten erken
söylenmiş yüzler değişmiyor sesimde
-bir ismin yüze verilmesi ne tuhaf-
bu beyaz binalar yol kokusu ayak seslerimin geçidi
bozuluyor ellerimin dengesi
ellerine baktığım için
ellerim mi işte böyle sağlıklı temiz merhaba
ellerim mi bir sokağı tüm kedilere iyi niyetle gösterir
geceyi yumdu avucuna bembeyaz serin usulca
sigara içti yuh dedi kitapları düzeltti
ellerimi koysam
kimse yok kalabalıkta
tutulmayan bir el nasıl hatırlanır
kimdedir bu sancılı denizin mayası
gözlerim soğuk uzakta buldular, kışı çocuklardan tanıyıp
yalnızlık her evde bulunurdu beni kaç harften doğurdular
bugün var mı yok mu yarını beklesem kim gelir
yarını bekleyeyim mi Allah’ım çünkü ne kadar ölüyüm
denge bozuldu artık dünyaya bakıyorum
-gökyüzünde dünyayı görmek ne tuhaf-
sıramı savdım ıslık çalıyorum yönüm ters
yürüdükçe anlıyorum kaç kişi olduğumu
yürüdükçe bütün sokakları aynı anda
mendil satan çocuklar
dükkân önündeki esnaflar
duraklarda uzağa bakanlar
ha gayret!
yalnızlığın bize ihtiyacı var
