Her Yer Çanakkale
Ali Ural
Hürriyetten söz etmeden edebiyattan bahis açamayız. Bedenin ve zihnin hürriyeti gerçekleşmeden düşünce ve hayal soluk alamaz çünkü. Beden hür olacak ki hayallerini somut meydanlara taşıyabilsin. Zihin hür olacak ki düşünceyi hayalle yoğurarak sanat eserlerine dönüştürebilsin. Zihin hürriyetinin beden hürriyetinden daha önemli olduğu söylendiğinde yadırgamayın. Çünkü zihnen işgal edildiğini fark edemeyen kimseler başkalarının düşüncelerini ve hayallerini kendilerinin sanırlar.
Dünyada kötü şeyler oluyor ve biz yazarlar ellerimizde çay fincanları pencerelerimizin önünde kar yağışını izliyoruz. Susan Sontag’ın, “Bence bir yazar, dikkatini dünyaya veren biridir. Bu, insanların kötülük kapasitelerini anlamaya, kavramaya, bu kapasiteyle bağlantı kurmaya çalışmak anlamına gelir,” sözüne hak vermekle kalmıyor şu soruyla irdeliyoruz bu düşünceyi: “Dünya dediğinizde yerkürenin tamamını düşünebiliyor musunuz? Sizin dünyanızın sınırları içine hangi coğrafyalar giriyor?”
Manevi bir sevkle Atayurt’tan Anadolu’ya gelen bir millet var: Türkler. Sömürmek şöyle dursun fethettiği her yeri imar eden bir millet var: Türkler. Zulmedilmiş insanlara karşı duyarsız kalmayan, onların maddi manevi yardımına koşan bir millet var: Türkler… İşte Çanakkale’de bu milleti toprağa gömmeye çalıştı kötülük güçleri. Sadece bedenlerini değil zihinlerini de tarihten silmek istediler. Ray Bradbury’nin “Fahreneit 451”inde kitaplar yakılıyordu, Çanakkale’de binlerce beyin yakıldı. Boğaz’a getirdikleri demir yığınlarını örsümüzde kora çevirmeseydik hürriyetimizi kaybedecektik. Hürriyetimizi şehadet mertebesine eren dört yüz elli bin cana borçluyuz.
Dünyanın nasıl bir yer olduğunu en iyi edebiyat anlatır. Bu yüzden Karabatak’ın dosya konusu: “Çanakkale Cephesindeyiz.” On altı şiir, on bir öykü, on yedi makale ve deneme var cephede. Söz meydanı harp meydanıdır adı konulmayan. Bu sayı üç röportajımız var. Mustafa Özel, “İstiklal harbini kazanamasaydık bizim de devletimiz olmazdı,” diyor. Erkan Övüç, “Biz şehitleriyle ve ölüleriyle yaşayan bir milletiz,” diyor. Leyla Turan, “Ay yıldızlı bayrağın gölgesinden başka yaşayacak yerimiz yok,” diyor. Karabatak şükrediyor cephede olduğu için. Bu şükürle açıyor kanatlarını.
Dergimizi yayına hazırlarken iki müjde aldık. Bu coşkun sevinçle gönderdik Karabatak’ı matbaaya. İlk sevincimiz, Çanakkale sularında yüzecek bir uçak gemimiz var artık. Adı “Anadolu” bu geminin. İkinci sevincimiz 18 Mart Çanakkale Köprüsü. Her yer Çanakkale biliyoruz. Dünyanın neresinde mazlumlar varsa orası Çanakkale’dir.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.