tanrım ben insanlar kadar
tanrım sen insanlara bu kadar
tanrım
bir değnekle kazıyarak toprağın bahtını
gördüm içinde insanlar olan kimsesizliği
iliklerine kadar değiyorlardı hayata
ben değildim avucunda biriktirdiği taşlarla safları bozan
memnun da değilim asillerden
kesin bir yargıya varmaları benim hakkımda
oyuncaklarımı geri vermeleri ve azalmaları
olacak şey değil. ben de değilim
gelmedi gölgeler kusursuz bir göçebeyim diye
gözlerden kaybolana kadar düşmesem n’ola
değildim mintanımın aklığı içinde siyah
yüzümün yamaları altında ıslanarak
geçit vermesine ses çıkarmadan yasaların
bir harami önce kendinden çalar ve
sonbahar üzerimize geliyordu
tanrım insanların bir sınırı
tanrım sınırdaki insanlar
tanrım
ve vardık ayın yarık yerine makinelerle
kara saçı ağarmış sen görmeyeli
eleğini satmış ve ne olur
adam ki bilir öleceğini
ozansa duyarak buyruğunu deve doğuran kayaların
ne taat ne itaat olan bu yerde
bam teline uzanarak son perdenin
koyun gütmekten men eder robotları
ay artık makineler şehridir buna içerlemeli
androidler pişman olup yeni bir ordu kurdular
tehlike var yerin dibinde
yerin dibinde robotların düşeni bekleyen giyotinleri
evet çok film izliyorum hepsi apokaliptik
yanılmış olmalıyım
tanrım insanlara uzanan dilim
tanrım dilime sürülen insanlık
tanrım
